txtMenuT.jpgtxtMenuB.jpg
  • Odwiedziło nas: 267459 osób
  • Do końca roku: 191 dni
  • Do wakacji: -1 dni
txtAnkieta.jpg

Gdzie spędziłeś ferie?

Pokaż wyniki
txtAnkietaB.jpg
Logo BIP

Historia

Jesteś tu: Strona główna » Historia

Od 1932r. ...

 

         Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy w Lidzbarku Warmińskim zajmuje teren i budynki dawnego sierocińca powstałego w latach 1928-1931 z inicjatywy Fundacji św. Józefa. W październiku 1932r. Fundacja przeniosła dzieci z sierocińca mieszczącego się w zamku lidzbarskim do nowo wybudowanej siedziby (obecny budynek szkoły). Sierociniec prowadzony przez personel duchowny funkcjonował do II wojny światowej. Działania wojenne spowodowały rozproszenie dzieci i personelu oraz całkowitą dewastację budynków.

         W grudniu 1946r. nastąpiło uruchomienie Domu Dziecka, który w trudnych powojennych latach pełnił ważną funkcję opiekuńczą nad osieroconymi dziećmi.

Z dniem 1 września 1957r. decyzją Ministra Oświaty i Wychowania dotychczasowy Dom Dziecka w Lidzbarku Warmińskim został przemianowany na Państwowy Młodzieżowy Zakład Wychowawczy dla młodzieży społecznie niedostosowanej. Zakład przeznaczony był dla 130 wychowanków kierowanych przez Sądy dla Nieletnich oraz przez Kuratorium Okręgu Szkolnego w Olsztynie. Jako jedyny w Polsce był eksperymentalnym zakładem koedukacyjnym. Eksperyment zakończył się niepowodzeniem i  już w roku 1958 PMZW pracował wyłącznie z chłopcami.

        Od 01 sierpnia 1958r. następowała ogólna stabilizacja, która korzystnie wpłynęła na rozwój placówki. Zakład wypracował ciekawe formy pracy resocjalizacyjnej. Jako jeden z pierwszych zakładów w Polsce zorganizował szkolenie zawodowe młodzieży opóźnionej w nauce o 3 i więcej lat.

Uczniowie klas uzawodowionych odbywali praktyczną naukę zawodu w Warmińskiej Fabryce Maszyn Rolniczych Warfama w Dobrym Mieście - w zawodzie ślusarz lub w Zasadniczej Szkole Zawodowej w Lidzbarku Warmińskim w zawodzie stolarz.

W tym czasie Zakład prowadzi gospodarstwo rolne i ogrody, co wpływa na zasobność spiżarni, ale przede wszystkim stwarzało dobre warunki wychowania przez pracę.

        Z dniem 1 września 1971r. placówka przekształca się w Ośrodek rewalidacyjno - resocjalizacyjny. Przeznaczona dla 120 wychowanków. W Zakładzie zostaje zorganizowana szkoła podstawowa specjalna o 7 oddziałach. Aby sprostać nowym zadaniom, duży nacisk położono na kształcenie kadry pedagogicznej na zaocznych studiach specjalistycznych - najczęściej w Wyższej Szkole Pedagogicznej Specjalnej w Warszawie.

Wydarzeniem poważnie komplikującym pomyślnie układającą się pracę  Zakładu był pożar głównego budynku. 26 grudnia 1976r. na skutek wadliwej instalacji spłoną dach budynku. Młodzież została bezpiecznie ewakułowana do różnych punktów, jak: hotel robotniczy PBK, internat LO, internat Zespołu Szkół Zawodowych, czy Schronisko Turystyczne w Młodzieżowym Domu Kultury. Środowisko miejscowe nie odmówiło Zakładowi   Pomocy w tych trudnych chwilach, odwdzięczając się niejako za naszą pracę dla miasta. Całe mienie zostało natychmiast zabezpieczone, a budynek przygotowany do rozpoczęcia prac remontowych.

Ponieważ pożar zniszczył w starym budynku jedno piętro - pomieszczenia dla trzech grup wychowawczych, aulę i salę gimnastyczną - dyrekcja Zakładu podejmuje starania, aby w ramach kapitalnego remontu wybudować nowy internat.

Remont starego budynku zakończono i 22 sierpnia 1977r. zainaugurowano nowy rok szkolny we własnej szkole.

Doniosłym i wzruszającym momentem było wmurowanie aktu erekcyjnego pod nowy internat. Wydarzenie to obchodzone bardzo uroczyście 9 września 1978r. stało się prawdziwym świętem Zakładu.

Decyzją Kuratora Oświaty i Wychowania z dnia 9 grudnia 1981r. placówka zostaje przemianowana na Państwowy Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy. 27 października 1982r. zostaje oddany do użytku budynek internatu. Tu znajduje pomieszczenie również szkoła, ponieważ stary budynek poddany zostaje modernizacji. Modernizacja zostaje zakończona w październiku 1986r.

       W tym czasie w Ośrodku jest zorganizowanych 9 oddziałów szkoły podstawowej specjalnej, w tym 2 oddziały uzawodowione o kierunku murarz - tynkarz. W internacie funkcjonuje 9 grup wychowawczych. Stan wychowanków wynosi około 90 osób.

       Bankructwo, a w następstwie rozwiązanie Przedsiębiorstwa Komunalnego, niesie z sobą utratę miejsca praktycznej nauki zawodu dla uczniów klas uzwawodowionych. Jedyną szansą jest stworzenie warunków do praktycznej nauki zawodu na własnym terenie. Wiosną 1994r. dzięki dofinansowaniu ze środków Towrzystwa „Nasz Dom" na terenie ogrodu placówki powstała duża, szklarnia umożliwiająca edukację zawodową w kierunku ogrodnik -  sadownik.

       W marcu 1994r. zmieniono nazwę placówki na Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy. Zakres merytoryczny pracy z wychowankami pozostał ten sam, od tego roku jednak rozpoczął się, trwający do dnia dzisiejszego, proces unowocześniania i stabilizacji placówki.